پسرانِ ما (آبان ماه 98)

سلام و درود

روزهای زندگیمان یکی یکی سپری میشود و ما هر روز مشغولتر از قبل و گاهی اینقدر پر از کار که متوجه نمیشویم گذر ایام را.

از پسر هایمان بگویم که به شکر خدا خوب و عالی هستند . آقا آراد خان خودمان که حسابی با مدرسه و درس مشغول شده و وقت کمی برای بازی و تلویزیون نگاه کردن داره و از وقتی که میرسیم خونه مشغول تکلیف انجام دان میشه و بعد هم بازی و درگیری با نیکان و بعد هم یه کوچولو تلویزیون و ساعت نه شب هم که کلا موتورش خاموش میشه . از مدرسه هم بگم  که خدا رو شکر اوضاع بسیار خوب است و همه چیز تحت کنترل و از اون بهتر و دلچسب تر رضایت کادر مدرسه از آراد و به به و چهچه کردنشون که به آدم لذتی وصف ناشدنی میدهد.

از رابطه ی برادران بگویم که پسرا حسابی با هم لذت میبرن البته نیکان بیشتر به آراد علاقه نشون میده و همش دورو برش راه میره و میگه آدا بعضی مواقع هم دادا . بازی هاشون هم که در نوع خودشون پسرونه و آراد نیکان رو آنچنان میچلونه که بچم تا چند دقیقه صداش درنمیاد و بعد دوباره بلند میشه و از سرو کولش بالا میره(صد البته حرف منو فقط اونایی که دوتا پسر دارن بیشتر میفهمن). راستش از وقتی دختر همکارمو در کنار آراد میبینم و رفتار و خصوصیاتش رو در نظر میگیرم متوجه میشم که چقدر دنیای متفلوتی با هم دارن و جهانشون چقدر با هم فرق میکنه.

از نیکان بگم که دیگه تقریبا ده روزی هست که راه میره و به ندرت میبینی که چهار دست و پ روی زمین بره تقریبا از 2 آبان ماه راه رفتنش شروع شده و در طول روز کلا مشغول پیاده روی میباشند ایشون. حرف زدنش هم که دیگه معلومه

آدا (آراد)  –ددا (داداش) -ناجی(نازی)

بایه(بابایی) مایه (مامانی)

آب

شی(شیر)

پواآ (پوریا)

خااِ (خاله)

خلاصه اینکه هر روز داره به دامنه ی لغاتشون اضافه میشه.